«آیا تلویزیون دیگر تمایلی به تولید برنامه های ورزشی ندارد؟» این پرسش از دل کیفیت نازل معدود برنامه های ورزشی سیما که بدون محتوا و تنها با هدف پر کردن تایم شبکه های مختلف روی آنتن می رود تولید می شود و سرآغاز بحث مفصلی است. در گذشته ای نه چندان دور استودیوهای محقر برنامه های ورزشی و آیتم های کوتاهی که بعضا در اولین ساعات بامداد پخش می شدند دلخوشی طیف قابل توجهی از مخاطبان را تشکیل می دادند اما امروز تماشای این برنامه ها نه تنها جذابیتی ندارد که جزسردرگمی و مخدوش کردن ذهن تماشاگر محصول دیگری تولید نمی کند. اگر سابق بر این برنامه های ورزشی با کنکاش در متن و حواشی ورزش منبع ارسال اطلاعات به ذهن مخاطب بودند، امروز بی اطلاعی و بی تفاوتی تولید کنندگان این برنامه‌ها حیرت‌انگیز است و بعضا دیده می شود که حتی در حد عامی ترین هواداران ورزش هم اطلاعات ندارند. در حال حاضر «90» تنها برنامه ورزشی سیماست که مخاطبان پرشماری را دور و بر خود می بیند و برای تازه ماندن و فرار از غلتیدن به ورطه تکرار تلاش می کند. اکنون غروب برنامه های ورزشی از راه رسیده و به نظر می رسد تنها فایده این برنامه ها در شهرت اجرا کنندگان آن و مزایایی که از کنار شهرت به‌دست می آید، خلاصه می شود. ورزش و مردم و ورزش از نگاه دو به مانند بهرام شفیع و جهانگیر کوثری که موهایشان را در ورزش سیما سفید کردند قامت خم کرده اند و راهی برای گریز از این معرکه نمی یابند. در این برنامه ها نه طرح جدیدی دیده می شود و نه تلاشی در جهت بهتر شدن صورت می گیرد. هر اندازه که برنامه 90 به جهت لمس یا عبور از خطوط قرمز حساسیت مسئولان صدا و سیما را بر می انگیزد، سایر برنامه های ورزشی آنچنان خنثی و کم رمق اند که کوچک‌ترین نگرانی و استرسی را به آقایان مسئول منتقل نمی کنند. آنها می توانند مثلا در زمان پخش ورزش از نگاه دو با خیال راحت به رختخواب بروند و استراحت کنند.

ورزش و مردم؛ در حسرت روزهای گذشته
بهرام شفیع که زمانی خوش صداترین گزارشگر تلویزیون ایران بود یک‌شنبه شب ها پشت میز اجرای ورزش و مردم پرمخاطب می نشست و موقعیتی شبیه عادل فردوسی پور امروزی داشت. در قحطی پخش زنده مسابقات فوتبال، ورزش و مردم معمولا در آیتم پایانی خود قسمت‌هایی از یک بازی اروپایی را پخش می کرد و فوتبال خورها به عشق آن 10-15 دقیقه تا اولین ساعات بامداد بیدار می ماندند. مجری برنامه بابت تهیه این آیتم بارها و بارها از امپکس و نودال و.... تشکر می‌کرد و از مخاطبان می خواست مثلا برای تماشای گل های بازی اتریش و آلمان قید خواب را بزنند. برای آنهایی که مسابقات مهم فوتبال و کشتی را از رادیو گوش می دادند ورزش و مردم مرجعی بود که صحت تصویر سازی های ذهنی آنها از این مسابقات را تکذیب یا تایید می کرد. آنها تصاویر گل های به ثمر رسیده را در ذهنشان می ساختند و بعد آن را با تصاویری که در ورزش و مردم پخش می شد تطابق می دادند. شفیع و برنامه اش پس از رنسانس در پخش مستقیم مسابقات فوتبال با سرعت خیره کننده ای نابود شدند.
در این سال‌ها بسیار اتفاق افتاد که همزمان با پخش یک‌شنبه شب‌های ورزش و مردم از شبکه یک، فوتبال های هیجان انگیز مستقیمی از شبکه 3 پخش شد و طبیعی بود که دیگر کسی برای تماشای چند دقیقه از فوتبال های تاریخ گذشته اروپایی به آب و آتش نزند. در این فضا ورزش و مردم هرگز برای تغییر رویکرد و استفاده از آیتم های جدید تلاش نکرد و مدیران شبکه هم وقتی متوجه شدند اقبال عمومی از ورزش و مردم روی برگردانده به جای تقویت برنامه، ساعت پخش آن را به جمعه ها صبح تغییر دادند تا عملا میزان مخاطبان آن به حداقل کاهش پیدا کند. بهرام شفیع پس از سال‌ها اجرای قدیمی ترین برنامه ورزشی کشور به ریاست فدراسیون هاکی رسید و سری در میان سرهای روسای ورزشی درآورد. او که همیشه در برنامه اش هوای مدیران
بلند پایه ورزش را داشت و کمتر با آنها وارد چالش می شد سرانجام به هدف خود رسید و کلید ریاست یکی از فدراسیون ها را تحویل گرفت. شفیع کماکان در ورزش و مردم رابطه حسنه ای با صاحب منصبان دارد و شاید به همین دلیل آرام آرام به قدیمی ترین رئیس فدراسیون ایران تبدیل می شود.

ورزش از نگاه دو؛ مونولوگ های مجری و دیگر هیچ
رویکرد تنها برنامه ورزشی شناخته شده شبکه 2 به رشته هایی غیر از فوتبال، یکی از ویژگی های دوست داشتنی ورزش از نگاه دو محسوب می شد. در این برنامه قهرمانان سایر رشته های ورزشی کشور مجالی برای فرار از زیر سایه فوتبال به‌دست می آوردند و در یک شبکه سراسری به تشریح موفقیت ها و ناکامی های خود و عوامل آن می‌پرداختند. جهانگیر کوثری و گروهش در دو مقطع هدایت این برنامه را در دست گرفتند و هربار به رغم اینکه با ادعای پرداختن به تمام رشته های ورزشی وارد عرصه شدند نتوانستند قید فوتبال و حواشی آن را بزنند. مدیران شبکه تاکید دارند که ورزش از نگاه دو از غلظت مباحث مربوط به فوتبال بکاهند اما تیم تهیه این برنامه هرگز زیر بار نرفتند و به طور موازی با برنامه 90 و به شکل بسیار سطحی تر و ابتدایی تر از 90 به تهیه گزارش های کم محتوا از حواشی لیگ برتر مشغول شدند. مونولوگ‌های طولانی و کسل کننده مجری برنامه که اغلب عقاید شخصی او و نه اطلاعات مورد نیاز مخاطب را شامل می شود به یکی از آفت های ورزش از نگاه دو تبدیل شده و اساسا از نگاه آقای مجری برای هیچ آیتمی غیر از سخنرانی های او وقت کافی وجود ندارد. ورزش از نگاه دو از مدت ها قبل تلاش ویژه ای را برای رقابت با 90 آغاز کرد اما موفقیتی به‌دست نیاورد و همیشه ترجیح داد تعداد مخاطبانی که در مسابقه پیام کوتاه این برنامه شرکت می کنند را برای فرار از مقایسه شدن با مخاطبان 90، اعلام نکند. این برنامه به مناسبت های مختلف روی آنتن نمی رود و اصولا مسئولان شبکه برای حذف آن از کنداکتور پخش آمادگی کامل دارند. ورزش از نگاه دو در ایام برگزاری جام جهانی به جای ساعت همیشگی، سه بعدازظهر پخش می شود تا همین تعداد اندک بینندگانش را هم از دست بدهد، همان برنامه ای که اخیرا برای جذب مخاطب یک عدد موتور سیکلت در استودیو پارک کرده بود و وعده می داد آن را بین شرکت کنندگان در مسابقه پیام کوتاه قرعه‌کشی خواهد کرد.

در کنار این دو برنامه بعضا برنامه های ورزشی دیگری هم در شبکه های مختلف تلویزیونی روی آنتن می روند که اساسا فاقد ماهیت و هویت هستند و درباره آنها فقط می توان سکوت کرد. در این آشفته بازار برنامه نود به عنوان یک برنامه ورزشی انتقادی و چالش برانگیز مسیر متفاوتی را طی می کند و می توان یکی از دلایل پراکنده شدن مخاطبان ورزش و مردم و ورزش از نگاه دو را در یکه تازی 90 جست و جو کرد. هرچند تلاش زیادی شده تا این برنامه هم به یک برنامه خنثی تبدیل شود اما 90 کماکان در تولیدات ورزشی تلویزیون ایران برنامه متفاوتی است، برنامه ای که سطح سلیقه مخاطب را بالا برد و ایرادهایی که دیده نمی‌شدند را عیان کرد. با راه اندازی قریب الوقوع شبکه ورزش به احتمال زیاد بساط برنامه های ورزشی قدیمی اما تکراری و کم بنیه برچیده خواهد شد و این یکی از دلایلی است که مسئولان آنها را به حال خود رها کرده اند.