اگر هویت پیدا کنی

حمید رضا صدر

همه چیز در تب و تاب گرمای تابستان، جنون آسا جلو رفت. عکاس هاٰ، فیلمبردارهاٰ، شبکه های تلویزیونی ، روزنامه ها ، مجله ها و وب سایت ها  همه و همه خوراک  بسیار چرب و  لذیذی در سانتیاگو برنابئو یافته بودند.  کارشناسان اقتصادی هم به مادریدئ می نگریستند و از خود می پرسیدند چه می گذرد؟ در حالی که همه از بی پولی و جیب های خالی شده و ناقوس ورشکستگی به خود می لرزیدند، فلورنتینو پرس ریخت و پاشی بی سابقه حتی با معیارهای کهکشانی رئال مادرید برپا ساخت. همه به مادرید نگاه کردند و رئال. به کاکا. به کریستیانو رونالدو و بنزما.

در حالی که  آنها نگفتند الوارو نگردو گرانترین بازیکن تاریخ سویا شد. آنها نگفتند نیلمار گرانترین بازیکن ویا رئال شد. آنها نگفتند داوید سیلوا گرانترین بازیکن اسپانیایی نشد و به مبلغ 95 میلیون یورو به فروش نرفت . آنها نگفتند رئال وایادولید بازیکنی به نام پله را به خدمت گرفت. آنها نگفتند اتلتیکو مادرید سرجیو آگرو را حفظ کرد. آنها نگفتند دیگو فورلان رباینده کفش طلای اروپا هم اتلتیکو را ترک نکرد. آنها نگفتند رئال ساراگوسا نتوانست دستمزد هفته ای جرمین پنانت را مهیا کند و نتوانست کاپیتانش البرتو زاپاتر را حفظ کند. آنها نگفتند مایورکا سرانجام مالک جدیدی پیدا کرد. آنها نگفتند باشگاه  Xerez  که رئيسش به دلیل تیراندازی در یک خانه بدنام مجبور به ترک دنیای فوتبال شده بود پا به صف بزرگان گذاشت. آنها نگفتند...

تابستان با مادرید سپری شد و رئال. نه با بارسلونا .نه با جابجایی  نامتعارف و عجیب زلاتان و اتوئو. نه با مرگ ناگهانی و تلخ  دنی ژارکو 26 ساله. نه با سقوط اسپانیا در جام کنفدراسیون ها. نه با هشدار میشل پلاتینی در باره سرمایه گذاری های بی پشتوانه و تشدید تورم در دل رکود.

تابستان با پرداخت 150 میلیون یورویی فلورنتینو پرس طی فقط  چهار روز آغاز شد، بله چهار روز، و با این قصه هم ادامه یافت. رئال می توانست ادعا کند طی همان چهار روز بار دیگر کنار بارسلونا قرار گرفت. آن بالا. شوک وارد شده آن قدر زیاد بود که خوان لاپورتا نتوانست .واکنش نشان ندهد. نتوانست نگوید آنها تا چه حد متکبر و متفرعن است و کلیسای کاتولونیا نتوانست اظهار نظر نکرده و نگوید چنین ولخرجی در چنین دوران سیاه اقتصادی گناهی کبیره است. حمله به "آنها" – مادریدی ها - تکرار شد. بارها و بارها.

بارسلونایی ها نمی‌خواستند به یاد آورند آنها با ولخرجی را به چنگ آورده بودند. چند سال پیشتر یوهان کرایف را و بعدها روماریو، رونالدو و رونالدینیو را. آن زمان روزنامه های مادریدی پیشنهاد دخالت دولت و مجلس اسپانیا را در خریدهای بارسا داده بودند و حالا همه چیز وارونه شده.

در جستجوی فلسفه و هویت

اما پرسش این است آیا ریخت و پاش های پرس رئال را کنار بارسا قرار خواهد داد؟ آیا فاصله نه امتیازی فصل پیش برداشته خواهد شد؟ آیا رئال می تواند بازی های خاطره انگیزی مثل بارسا بر جای بگذارد؟

شاید بارسا تصور می‌‌کند با ورود زلاتان گزینه دیگری هم برای گشودن دروازه ها یافته. شاید تیم بهتر از فصل درخشان پیش شده. پپ گواردیولا فقط نوزده بازیکن در اختیار دارد که هر چنر برخی از آنه مصدوم هستند، ولی تیم او هنوز پدیده این دوران فوتبال جهان بشمار می رود. یک مجموعه با هویت و دارای فلسفه ای روشن با دل بستن به فوتبالی تهاجمی. در حالی که رئال باید فلسفه خود را ارائه دهد یا شاید آن را پیدا کند. هر چه هویت بارسا روشن است، هویت رئال مبهم و دور از دسترس به نطر می رسد.

رئال بازکنان بزرگی دارد، اما آنها کنار مانوئل پلگرینی  و همین طور یکدیگر در جستجوی هویتی برای تشکیل دادن یک خانواده می گردند. پلگرینی هم مثل آنها یک تازه وارد است و باید دید از سرگیجه آن چه در تابستان داغ مادرید رخ داده – آنها که آمدند، آنها که رفتند و سرانجام آنهایی که باید بروند  - درآمده یا خیر؟

بیقراری آزار دهنده

آن چه در دیدارهای تدارکاتی رئال دیدیم چند گل تماشایی از کریم بنزما بود و چند پیروزی ، ولی تیم آشکارا هنوز روان و یکدست نشده.  یکی از کارشناسان از سیستم پلگرینی در میدان با ترکیب 2-2-2-4  یاد کرد و آن را عجیب خواند! جایی که رونالدو در جناح چپ دور از سایرین و همین طور دور از دروازه بسر می برد.  پست کاکا هنوز روشن نشده. سرجیو راموس هنوز آماده نیست و په په هنوز تا چهار ديدار محروم بشمار می رود.

کارشناسان می گویند باید صبر کرد و شکیبا بود . می گویند این تیم نیاز به زمان دارد و شاید زمان طولانی بیش از  یکی دو بازی. اما طرفداران می گویند 258  میلیون یورو  در این عصر طاقت فرسای  مالی خرج شده. دو رباینده توپ طلا پا به برنابئو گذاشته اند. بنابراین باید بلافاصله پیروز شد. همین حالا. از همین جا . از روز اول. حقیقت این است نق زدن ها پیش از آغاز مسابقات آغاز شده‌اند.